NEMIGA Плача дзяўчына

Юнага малайца ты не зберажэш уцячэ
Не забраць назад уцячэ ён на зусім
Плачэ дзяўчына галава не на яго плячы
Усіх хвароб не баялася захварэла ім
Слёзы ручаем на кашулю роднай маці
Маці што не так з кім разам я буду спаті
Як зараз адна каго зараз буду гладзіць
Дзе я не праву мацi як мне існаваці
Пасмурно на душе громом бьёт в груди
Ой как мне себя простить как ты смог уйти милый мой