Taladro 17 AY

Çıkmadım evden 17 aydır;
Ben benim ama sen kimin ağzındasın ?
Hep beni yordun;
Beni benden çok biliyorsun;
Sabrımı kasten deniyorsun;
Ben benim ama sen kimin ardındasın ?
Bu çok çetin oldu;
Boşverdim hep geri doldum;
Gidenlerin hep yeri doldu;
Ben benim ama sen kimin aklındasın ?
Kaybeden oldum;
Haklısın ama ayıp eden oydu;
Yaşıyorum hayatı heybeden artık;
Ve dünya kocaman boşluk;
Bir cümle ne kadar çoksa;
Ayrılık o kadar ani gelirmiş;
Bu kör kurşunla;
Sevdiğim hayatın kalbi delinmiş;
Sana çok geldim;
Peki kendime senden nasıl gelecem;
Yol güzel ama sen bozuksun artık;
Üzgünüm boş yere zahmet edilmiş;
Biri gençliğimi yemiş;
Açgözlülük mü ne denirse;
Dert kalanın hayat gideninse;
Gül tutanın diken ah çekeninmiş;
Ayrılık;
Bu kelime zor sana hep yenilirsen;
Bi’gün anlarsın reddedilirsen;
Seninki kötü ona kalp denilirse;
Yağmalamış biri aşkı ve kaçmış;
Faili meçhul de ben bilirim;
Sen gibi değil de kan gibiyim bugün;
Geçmiyor hiç bir an sinirim;
Milim milim ölüyor gibi zihnim;
Yok oluyor bir gecede kimliğim;
Unuttum kimlere kinliyim;
Olsun, bırakta kafamı bi’ dinliyim;
Çırpınıyorum suratımı döküp;
Aylardan soğuk bir Kasım;
Attım çöpe ördüğün atkıyı söküp;
Dokunsan ağlarım öyle hassasım;
Yok bunun kıstası;
Anladım benim gibi hastasın;
Üfle, ömrünün en özel pastası;
Hediyem sana ayrılık hırkası!